Spannend, de eerste zwemles van je kind!

Er komt een moment, dan gaat je kind, of gaan je kinderen, op zwemles. Een spannend moment. Je legt het leven van je meest waardevolste bezit toch wel in de handen van een vreemde. Met een beetje geluk heeft hij of zij al wat ervaring in het zwemles geven en zal hij of zij echt je kind niet laten verdrinken. Maar toch, voor dat de zwemleraren mijn vertrouwen hadden gewonnen, waren we toch echt wel een paar lessen verder.

Bij “ons” zwembad kijkt de kantine uit op het zwembad. Je kunt dus de zwemles reallife meemaken. De eerste en laatste 10 minuten mag je de deur door en aan de kant van het zwembad gaan kijken hoe je kind het doet. De eerste paar keer wanneer de les begint vond ik het een beetje spannend. Stel dat je kind het ook spannend vindt en niet het water in wil? Of niet wil dat je weggaat? Wat ga je dan doen? Ik probeerde elke keer zo vrolijk mogelijk dag te roepen, te zwaaien en ze veel plezier te wensen. Ook al vond ik het zelf doodeng.

Wanneer ik dan in de kantine zat te wachten, ging ik altijd bij het raam zitten zodat ik goed overzicht had op wat er gebeurde. (En ik zat natuurlijk al in de startblokken om, wanneer het mis zou gaan, het zwembad in te rennen en mijn kind uit het water redden. En ondertussen tijdens het rennen zou ik ook nog de blauwe slofjes aantrekken, want anders mag je niet het zwembad in.) Gelukkig is zo’n dergelijke reddingsactie (nog) niet nodig geweest. En hebben de zwemleraren na een aantal weken mijn vertrouwen gekregen dat ze het wel aan kunnen om 8 kindjes die nog niet kunnen zwemmen, wel kunnen leren zwemmen, zonder ze laten te verdrinken.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder, zoonlief gaat gestaag verder met zijn zwemles en komt steeds dichterbij het gewilde zwemdiploma. Mama en papa wisselen de zwemles en sport van de dames af. Dat wil zeggen: om de week breng ik onze zoon naar zwemles. Daar hoort dan het stukje er naar toe fietsen bij, wat best een mooi ritje is. Onze zoon oefent met fietsen, wij oefenen met het loslaten van onze zoon tijdens het fietsen. Figuurlijk gesproken dan. Er komt een moment dat ik mijn kind het vertrouwen moet geven dat hij bijvoorbeeld het laatste stukje naar huis, wel voor kan fietsen. Alleen. Slik. “Kijkt hij wel goed, zien auto’s hem niet over het hoofd?” Nu moet ik wel er bij vermelden dat het laatste stukje naar ons huis relatief rustig is. Niet dat het dan minder spannend is, als je ‘m dan voor het eerst alleen voor jou laat fietsen..

Wanneer zoon in het water ligt, neem ik even dat momentje zo veel mogelijk voor mezelf. Met een cappuccino of een thee zit ik dan in de kantine, met een schuin oog op het zwembad gericht. Ik probeer dan die 40 minuten vrije tijd die ik dan heb te besteden aan een boek lezen of om lekker te schrijven voor mijn blog. Of gewoon voor mezelf. Vandaag werd ik uit mijn blogmoment gehaald door een andere oplettende moeder, die mij erop attendeerde dat mijn zoon voor het raam stond en even moest plassen. Wat hij prima alleen kan, maar soms wil hij toch ff dat ik mee ga. Met het gevolg dat ik uit mijn blog modus was en het even duurde voordat ik er weer in zat.

Nu brandt het blauwe licht alweer en krijgen we bijna groen licht (Ja echt! Heus waar!) om onze koters van dichtbij in het water te zien spetteren. zucht, toch even een momentje voor jezelf maar ook even met je kind samen, ook al ligt hij het grootste deel van het moment in het zwembad..

About the author

Hoi! Leuk je hier aan te treffen! Even voorstellen:

Ik ben Marinka, 35 jaar, vriendin van A. en moeder van onze 3 kids: D. van 7, W. van 5 en F. van 3. Ik vind het leuk om stukjes voor mijn blog te schrijven, te lezen, luisterboeken te luisteren tijdens bijv koken, te bakken (geen potten), buiten in de natuur te zijn en momenteel volg ik een opleiding tot Virtual Assistant!

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen op marinkablogt.nl? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *